پول فلزی

از فلزات در طول تاریخ به عنوان پول استفاده شده است. همانطور که ارسطو مشاهده کرد ، ضروریات مختلف زندگی به راحتی انجام نمی شود. از این رو مردم موافقت کردند که در معاملات خود با یکدیگر به کار خود بپردازند که ذاتاً مفید باشد و به راحتی برای اهداف زندگی کاربرد داشته باشد - به عنوان مثال ، آهن ، نقره و موارد مشابه. مقدار این فلز در ابتدا با وزن اندازه گیری می شد ، اما با گذشت زمان دولت ها یا حاکمیت ها بر روی آن تمبر می گذارند تا از مشکل وزن آن جلوگیری شود و مقدار آن را در چشم بشناسد.

استفاده از فلز برای پول را می توان بیش از 2000 سال قبل از میلاد به بابل ردیابی کرد ، اما استاندارد سازی و صدور گواهینامه در قالب سکه رخ نمی دهد ، مگر در موارد جدا شده تا قرن هفتم قبل از میلاد. مورخان به طور کلی اولین استفاده از پول های منسوخ شده را به کروس ، پادشاه لیدیا ، ایالت آناتولی ، نسبت می دهند. اولین سکه ها از الکتروم ساخته شده بودند ، مخلوط طبیعی از طلا و نقره ، و شمش های خام و به شکل لوبیا بودند که دارای یک علامت پانچ ابتدایی بودند که به وزن یا ظرافت یا هر دو گواهی می دادند.

استفاده از سکه ها این امکان را فراهم می آورد که پرداخت با "داستان" باشد ، یا به جای وزن ، تجارت را بسیار تسهیل می کند. اما این به نوبه خود "قطع" (تراشیدن شکافهای ریز از طرف یا لبه های سکه) و "عرق کردن" (تکان دادن یک دسته سکه به هم در یک کیسه چرمی و جمع آوری گرد و غبار که از این طریق خاموش شده است) را تشویق می کند. عبور از سکه سبک تر به ارزش چهره آن. وضعیت اقتصادی حاصل با قانون گرشام توصیف شده است (وقتی نرخ مبادله ای ثابت بین آنها وجود دارد) "پول بد خوب می شود": سکه های سنگین و خوب به دلیل ارزش فلزی آنها برگزار می شد ، در حالی که سکه های سبک به دیگران منتقل می شدند. با گذشت زمان سکه ها سبک تر و سبک تر شدند و قیمت ها بالاتر و بالاتر. به عنوان ابزاری برای تصحیح این مشکل ، پرداخت با وزن برای معاملات بزرگ از سر گرفته می شود و فشار برای بازپرداخت وجود خواهد داشت. این نقص های خاص تا حد زیادی با "فرز" سکه ها (ساختن سیدها در اطراف دور یک سکه) پایان یافت ، که از اواخر قرن 17 آغاز شد.

یک مشکل جدی تر هنگامی رخ داد که حاکمیت تلاش کند تا از انحصار سکه بهره مند شود. از این نظر ، تجربه یونانی و رومی تضاد جالبی را ارائه می دهد. سولون ، در حالی که در سال 594 قبل از میلاد در آتن به عهده گرفت ، باعث شد تا جزئی از ارز را انجام دهد. برای چهار قرن بعدی (تا زمان جذب یونان به امپراتوری روم) ، دراچما آتنی دارای یک نقره تقریبا ثابت (67 دانه نقره ریز تا زمان اسکندر ، 65 غلات پس از آن) بود و به سکه استاندارد تجارت یونان و در بسیار تبدیل شد. از آسیا و اروپا نیز. حتی پس از فتح رومی شبه جزیره مدیترانه در تقریباً قرن 2 قبل از میلاد ، دراچما همچنان مورد استفاده قرار گرفت و به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت.

تجربه رومی بسیار متفاوت بود. چندی نگذشت که دناریوس نقره ای ، که پس از دراچما یونانی الگوی شده است ، در حدود 212 سال قبل از میلاد معرفی شد ، سکه مس قبلی (AES یا Libra) شروع به بازده کرد تا اینکه با شروع امپراتوری ، وزن آن از 1 پوند کاهش یافته است(حدود 450 گرم) تا نیم اونس (حدود 15 گرم). در مقابل ، دناریوس نقره ای و طلای طلا (معرفی شده در حدود 87 سال قبل از میلاد) تا زمان نرو (54 میلادی) ، هنگامی که تقریباً مداوم دستکاری با سکه ها آغاز شد ، دچار دفع جزئی شدند. میزان فلزی سکه های طلا و نقره کاهش یافته است ، در حالی که نسبت آلیاژ به سه چهارم یا بیشتر از وزن آن افزایش یافته است. بازپرداخت در رم (مانند از آن زمان) از سود دولت از ایجاد پول برای تأمین ناتوانی یا عدم تمایل به تأمین هزینه های خود از طریق مالیات های صریح استفاده کرد. اما کاهش قیمت به نوبه خود باعث افزایش قیمت ها ، بدتر شدن وضعیت اقتصادی روم و کمک به فروپاشی امپراتوری شد.

پول کاغذی

تجربه نشان داده بود که حمل مقادیر زیادی از طلا ، نقره یا سایر فلزات ، از بین رفتن یا سرقت خطرناک و خطرناک است. اولین استفاده از پول کاغذی بیش از 1000 سال پیش در چین رخ داده است. در اواخر قرن 18 و اوایل قرن نوزدهم ، پول کاغذ و اسکناس در سایر نقاط جهان گسترش یافته بود. بخش عمده ای از پول های مورد استفاده شامل طلای واقعی یا نقره واقعی نیست بلکه از پول وفاداری است - برای پرداخت مبلغ مشخصی از طلا و نقره. این وعده ها در ابتدا توسط افراد یا شرکت ها به عنوان اسکناس صادر می شد یا به عنوان ورودی های قابل انتقال کتاب که به عنوان سپرده نامیده می شوند. اگرچه سپرده ها و اسکناس ها به عنوان ادعای طلا یا نقره در سپرده در یک بانک یا با یک بازرگان آغاز شد ، اما این بعداً تغییر کرد. با دانستن اینکه همه به یکباره ادعا نمی کنند ، بانکدار (یا بازرگان) می تواند ادعاهای بیشتری به طلا و نقره نسبت به مبلغی که در حفظ امنیت برگزار می شود ، صادر کند. سپس بانکداران می توانند تفاوت را سرمایه گذاری کنند یا آن را به نفع وام دهند. با این حال ، در دوره های پریشانی ، هنگامی که وام گیرندگان وام خود را بازپرداخت نکردند یا در صورت بروز بیش از حد ، بانک ها می توانند شکست بخورند.

به تدریج ، دولت ها نقش نظارتی را بر عهده گرفتند. آنها مناقصه قانونی را مشخص کردند و نوع پرداختی را که به طور قانونی بدهی را هنگام پیشنهاد به طلبکار تخلیه می کردند ، تعریف کردند و از این طریق می توان برای پرداخت مالیات استفاده کرد. دولت ها همچنین وزن و ترکیب فلزی سکه ها را تعیین می کنند. بعداً آنها جایگزین پول کاغذ وفاداری شدند - تبلیغ برای پرداخت طلا یا نقره - با پول کاغذ فیات - یعنی یادداشت هایی که در "فیات" دولت حاکم صادر می شود ، مشخص شده است که دلار ، پوند یا ین بسیار است. و غیره ، و مناقصه قانونی هستند اما قول پرداخت چیز دیگری نیستند.

اولین شماره بزرگ پول کاغذ در یک کشور غربی در اوایل قرن 18 در فرانسه رخ داد. پس از آن ، دولت انقلابی فرانسه از سال 1789 تا 1796 اعزاماتی را صادر کرد. به همین ترتیب ، مستعمرات آمریکایی و بعداً کنگره قاره ای قبض های اعتباری را صادر کردند که می تواند در انجام پرداخت ها استفاده شود. با این حال ، این و سایر آزمایشات اولیه ، به فیات پول نام شایسته بدی داد. این پول بیش از حد صادر شد و قیمت ها به شدت افزایش یافت تا اینکه پول بی فایده شد یا در پول فلزی (یا قول پرداخت پول فلزی) با بخش کوچکی از ارزش اولیه آن بازخرید شد.

موضوعات بعدی پول فیات در کشورهای اصلی در طول قرن نوزدهم ، عزیمت موقت از یک استاندارد فلزی بود. به عنوان مثال ، در انگلیس ، دولت پرداخت طلا را برای همه اسکناس های برجسته در طول جنگ های ناپلئونی (1815-1797) به حالت تعلیق درآورد. برای تأمین مالی جنگ ، دولت پول کاغذ فیات صادر کرد. قیمت در انگلیس در نتیجه دو برابر شد و سکه طلا و شمش از نظر کاغذ گران تر شد. برای بازگرداندن استاندارد طلا با قیمت طلای سابق ، دولت با کاهش مقدار پول ، سطح قیمت را کاهش داد. در سال 1821 بریتانیا استاندارد طلا را ترمیم کرد. به همین ترتیب ، در طول جنگ داخلی آمریکا ، دولت آمریكا قابلیت تبدیل ارز اتحادیه (Greenbacks) را به خاص (سکه طلا یا نقره) به حالت تعلیق درآورد و از سرگیری تا سال 1879 رخ نداد (به پرداخت خاص مراجعه کنید). در اوج خود در سال 1864 ، قیمت Greenback Gold ، که از نظر اسمی معادل 100 دلار بود ، به بیش از 250 دلار رسید.

اپیزودهای این نوع ، که در بسیاری از کشورها تکرار شد ، مردم را متقاعد کرد که جنگ تورم را به همراه دارد و عواقب جنگ باعث تورم و افسردگی می شود. این دنباله اجتناب ناپذیر نیست. این نشان دهنده تجربه قرن نوزدهم طبق استانداردهای پول فلزی بود. به طور معمول ، جنگ ها نیاز به افزایش هزینه های دولت و کسری بودجه داشتند. دولت ها استاندارد فلزی (طلایی) را به حالت تعلیق درآوردند و با وام گرفتن و چاپ پول کاغذ ، کسری خود را تأمین مالی کردند. قیمت ها افزایش یافت.

در طول تاریخ ، با پایان یافتن هزینه های جنگ و تورم ، قیمت طلا بسیار بالاتر از ارزش قبل از جنگ خواهد بود. برای بازگرداندن استاندارد فلزی به قیمت پیش از جنگ طلا در پول کاغذ ، قیمت های نقل شده در پول کاغذ باید سقوط کنند. جایگزین این بود که با کاهش ارزش ارز (یعنی کاهش قدرت خرید پول) ، افزایش قیمت طلا در پول کاغذ را بپذیریم. پس از جنگ جهانی اول ، دولت های انگلیس و ایالات متحده قیمت ها را مجبور به سقوط کردند ، اما بسیاری از کشورهای دیگر ارزهای خود را در برابر طلا کاهش دادند. پس از جنگ جهانی دوم ، همه کشورهای اصلی سطح قیمت بالاتر زمان جنگ را پذیرفتند و بیشترین ارزش ارزهای خود را برای جلوگیری از تورم و افسردگی کاهش دادند.

استفاده گسترده از پول کاغذی مشکلات دیگر را به همراه داشت. از آنجا که هزینه تولید پول کاغذ به مراتب پایین تر از ارزش مبادله آن است ، جعل آن رایج است (تولید یک قطعه از ارز کاغذی آمریکایی در سال 1999 حدود 4 سنت هزینه دارد). بعداً توسعه ماشین های کپی کننده نیاز به تغییر در کاغذ و استفاده از نوارهای فلزی و سایر دستگاه ها برای دشوارتر کردن جعل داشت. علاوه بر این ، استفاده از ماشین آلات برای شناسایی ، شمارش یا تغییر ارز ، نیاز به آزمایشات را برای شناسایی ارز واقعی افزایش داد.