ارتقاء FDI از طریق توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان و منبع

این سؤال که آیا بازارهای مالی محلی توسعه یافته بهتر FDI را به خود جلب می کند ، به ویژه برای کشورهای میزبان که در رقابت جهانی FDI مانند بسیاری از کشورهای در حال توسعه در کشورهای جنوب صحرای آفریقا باقی مانده اند ، اهمیت دارد. با این حال ، این سؤال تاکنون توجه کمتری را به خود جلب کرده است. نظرسنجی های برجسته از ادبیات در مورد عوامل تعیین کننده ورود FDI ، از جمله چاکربارتی (2001) و بولونیژن (2005) ، حتی توسعه بازار مالی کشورهای میزبان را نیز پوشش نمی دهد.

محدودیت های ادبیات قبلی

معدود مطالعات تجربی موجود ، توسعه بازار مالی را تنها در یک طرف از جفت منبع میزبان در نظر می گیرند. این امر مشخص نیست که آیا آنچه برای FDI مهم است ، توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان ، در کشورهای منبع ، یا در هر دو کشور میزبان و منبع است. [1]مطالعات مربوط به شرایط بازار مالی منحصراً در کشورهای میزبان تمایل به غفلت از سرمایه گذاران خارجی می تواند در خانه محدود شود. این می تواند توانایی آنها در سرمایه گذاری در خارج از کشور را مهار کند تا توسعه بازار مالی در کشور منبع نیز مرتبط باشد. به طور معمول ، ادبیات موجود همچنین نادیده می گیرد که شرکت های چند ملیتی ممکن است بین بودجه محلی و خارجی جابجا شوند. بنابراین تأثیر توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان و منبع به احتمال زیاد به شدت به هم وابسته است.

نقش بازارهای مالی: سه فرضیه

در برابر این زمینه ، ما سه فرضیه در مورد تأثیر توسعه بازار مالی بر سهام دو طرفه FDI را آزمایش می کنیم:

• اول ، ما انتظار داریم که توسعه بازار مالی در کشور منبع FDI را تشویق کند. FDI شامل هزینه های ثابت بالایی است زیرا یک شرکت وابسته باید در کشور میزبان تأسیس یا خریداری شود. در دسترس بودن تأمین مالی خارجی ، پوشش هزینه های ثابت انجام FDI را آسان تر می کند. از این رو ، بازارهای مالی بهتر در کشور منبع احتمالاً منجر به FDI بالاتری می شوند.
• دوم ، ما انتظار داریم که توسعه بهتر بازار مالی در کشورهای میزبان FDI را به این کشورها جذب کند. این امر به این دلیل است که شرکت های خارجی اغلب بخشی از سرمایه گذاری های خود را در کشور میزبان تأمین می کنند. به عنوان مثال ، تأمین مالی محلی به عنوان یک وسیله محافظت در برابر نوسانات نرخ ارز عمل می کند. بازارهای مالی عملکردی در کشورهای میزبان نه تنها هزینه های مالی خارجی را برای بنگاه ها کاهش می دهد ، بلکه ممکن است تعامل بین بنگاه های خارجی و محلی را نیز تسهیل کند و به سرمایه گذاران خارجی کمک کند تا با به اشتراک گذاشتن دانش محلی در مورد خطرات و فرصت های بازار ، بر عدم تقارن اطلاعاتی غلبه کنند.

سوم ، ما انتظار داریم که تأثیر توسعه بازار مالی در کشور میزبان بر FDI دو طرفه به توسعه بازار مالی در کشور منبع بستگی داشته باشد. به طور خاص ، بازارهای مالی کمتر توسعه یافته در کشور میزبان ممکن است FDI را در درجه اول از کشورهای منبع با بازارهای مالی نسبتاً ضعیف دلسرد کند ، در حالی که FDI از کشورهای منبع با بازارهای مالی بسیار توسعه یافته ممکن است به سختی تحت تأثیر قرار گیرد. [2]

کشتی های چینی ، در مونروویا ، لیبریا

منبع تصویر: استفان یورگنسن

ما مدلهای نوع گرانشی را برای ارزیابی اثرات توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان و منبع بر سهام دو طرفه FDI به طور همزمان تخمین می زنیم ، و این امکان را فراهم می آورد که تأثیر توسعه بازار مالی در یک کشور از کشور را به شرط توسعه بازار مالی در توسعه بازار مالی در نظر بگیرد. کشور دیگربر خلاف ادبیات موجود ، ما از یک شاخص کامپوزیت ، بر اساس مجموعه ای جامع از شاخص های مالی ، برای گرفتن ثبات ، عمق و کارآیی سیستم های مالی و همچنین دسترسی به امور مالی استفاده می کنیم. تجزیه و تحلیل ما یک نمونه بزرگتر و در سطح جهانی را در مقایسه با مطالعات موجود پوشش می دهد ، شامل 43 کشور منبع (سنتی و غیر سنتی) و 137 کشور میزبان در دوره 2001-2012.

یافته های تجربی

برآوردهای پایه ما برای نمونه کامل کشورهای میزبان شامل اقتصادهای در حال توسعه و توسعه یافته است. در اینجا ، ما از فرضیه اول و دوم حمایت تجربی شدیدی می یابیم: FDI دو طرفه افزایش می یابد که بازارهای مالی در کشور میزبان و منبع توسعه یابد. علاوه بر این ، از این تخمین ها به نظر می رسد که توسعه بازار مالی در هر دو کشور یک جفت نقش بسیار مهمی دارد. پیش بینی می شود یک بهبود انحراف استاندارد در توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان و منبع به ترتیب 8. 7 ٪ و 7. 8 ٪ سهام دو طرفه را افزایش دهد. برای نمونه کامل ، هیچ مدرک قانع کننده ای مبنی بر توسعه بازار مالی در کشورهای منبع و میزبان به یکدیگر بستگی دارد ، همانطور که فرضیه در بالا به یکدیگر بستگی دارد.

با این حال ، نتیجه گیری می شود که بازارهای مالی بهتر توسعه یافته در کشور منبع یک جفت نه مکمل و نه جایگزین بازارهای مالی کمتر توسعه یافته در کشور میزبان. اگر تجزیه و تحلیل را به کشورهای میزبان محدود کنیم ، شواهدی برای رابطه مشروط پیدا می کنیم. همانطور که اشاره شد ، این سؤال که آیا بازارهای مالی محلی توسعه یافته بهتر به جذب FDI کمک می کند ، به ویژه برای کشورهای میزبان که در حاشیه رقابت جهانی FDI باقی مانده اند ، اهمیت دارد. در عین حال ، عمدتاً در کشورهای در حال توسعه است که شرایط بازار مالی اغلب کمبود دارد به گونه ای که پتانسیل بیشتری برای اصلاح بازارهای مالی وجود دارد و از این طریق FDI بالاتری را به خود جلب می کند.

در واقع ، تأثیر توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان در حال توسعه قوی تر از نمونه های کامل در تخمین های پایه است. با کمال تعجب شاید ، این نه تنها در مورد توسعه بازار مالی در کشور میزبان بلکه در مورد کشور منبع نیز صدق می کند. علاوه بر این ، ما می دانیم که توسعه بازار مالی در کشور میزبان در حال توسعه و توسعه بازار مالی در عملکرد کشور منبع FDI به عنوان جایگزینی برای یکدیگر است. شکل 1 تأثیر این امر را نشان می دهد که تغییر یک واحد در توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان ، که تقریباً برابر با انحراف استاندارد آن است ، در سهام دو طرفه FDI در محدوده مربوط به توسعه بازار مالی در کشورهای منبع دارد.

شکل 1. تأثیر مشروط توسعه بازار مالی (رگرسیون یک مرحله ای شبه پیزون).

در سطوح بسیار پایین توسعه بازار مالی در کشورهای منبع ، تأثیر بهبود توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان حدود 75 ٪ بسیار زیاد است (اما با فاصله اطمینان 95 ٪ در اطراف آن). با توجه به توسعه بازار مالی در واقع در کشورهای منبع ، اکثریت قریب به اتفاق مشاهدات در محدوده ای قرار دارند که این اثر بسیار زیر 50 ٪ است. در سطوح بسیار بالایی از توسعه بازار مالی در کشورهای منبع ، این اثر عملاً صفر و از نظر آماری ناچیز می شود.

پیامدهای کشورهای در حال توسعه

یافته های ما از تأثیرات مشروط پیامدهای مبهم برای توسعه کشورهای میزبان دارد. از یک سو ، این نشان می دهد که توسعه ضعیف بازار مالی در کشورهای میزبان در حال توسعه می تواند توسط بازارهای مالی بسیار توسعه یافته در کشورهای منبع FDI جبران شود. واضح است که با توجه به اینکه بازارهای مالی هنوز در کشورهای مختلف در حال توسعه بسیار توسعه نیافته اند ، این خبر دلگرم کننده است. از طرف دیگر ، همچنین نشان می دهد که پرداخت بازپرداخت برای توسعه بهتر بازارهای مالی در کشورهای میزبان در حال توسعه به اندازه سیاست گذاران ممکن است انتظار داشته باشد اگر خود کشورهای اصلی منبع FDI این کشور بازارهای مالی بسیار توسعه یافته ای داشته باشند. تحقیقات آینده باید تجزیه و تحلیل کند که آیا اثرات مشابه مشروط با توجه به سایر عوامل تعیین کننده FDI مانند زیرساخت های فیزیکی در حمل و نقل و ارتباطات غالب است.

[1] Desbordes و WEI (2014) یک استثناء قابل توجه ارائه می دهند. ما کار Desbordes و WEI را از چند طریق تکمیل و گسترش می دهیم. برای جزئیات بیشتر ، به Donaubauer و همکاران مراجعه کنید... pdf).

[2] در واقع ، دسای و همکاران.(2004) دریافت که شرکت های وابسته به شرکتهای والدین مستقر در ایالات متحده ، وام داخلی را از شرکتهای والدین افزایش می دهند تا بیشتر کاهش وام های خارجی را به دلیل شرایط ضعیف بازار مالی در کشورهای میزبان جبران کنند. به عبارت دیگر ، توسعه ضعیف بازار مالی در کشورهای میزبان با FDI بیشتر در قالب وام های داخل شرکت همراه است. با این حال ، هنگامی که شرکت های والدین در کشورهای منبع مستقر هستند که از نظر مالی کمتر از ایالات متحده توسعه یافته اند ، یعنی جایی که جبران محدودیت های تأمین مالی در کشورهای میزبان دشوارتر است ، اثرات منفی بر FDI بیشتر می شود.

منابع:

Blonigen ، B. A.(2005). مروری بر ادبیات تجربی در مورد عوامل تعیین کننده FDI. مجله اقتصادی آتلانتیک 33 (4): 383-403.

Chakrabarti ، A. (2001). عوامل تعیین کننده سرمایه گذاری مستقیم خارجی: تجزیه و تحلیل حساسیت رگرسیون متقابل کشور. Kyklos 54 (1): 89-114.

Desai ، M. A. ، C. F. Foley and J. R. Hines Jr. (2004). چشم انداز چند ملیتی در مورد انتخاب ساختار سرمایه و بازارهای سرمایه داخلی. مجله مالی 59 (6): 2451-2487.

Desbordes ، R. و S.-J. وی (2014). تأثیر توسعه مالی بر سرمایه گذاری مستقیم خارجی. مقاله تحقیقاتی سیاست بانک جهانی 7065. واشنگتن ، دی سی.

Donaubauer ، J. ، E. Neumayer and P. Nuenkamp (2016). توسعه بازار مالی در کشورهای میزبان و منبع و تأثیرات آن بر FDI دو طرفه. مقالات کار Kiel 2019. موسسه KIEL برای اقتصاد جهانی.< Pan> Blonigen ، B. A.(2005). مروری بر ادبیات تجربی در مورد عوامل تعیین کننده FDI. مجله اقتصادی آتلانتیک 33 (4): 383-403.